Суғуртаи мошинҳои хидматӣ
Маҷмӯи муҳофизати воситаҳои нақлиётии шумо!
Ташкилоти суғуртавии "Такаффул" ҳимояи суғуртаи нақлиети тиҷоратиро пешниҳод мекунад. Суғуртаи мошинҳои хидматӣ аз ҷониби шахсони ҳуқуқӣ имкон медиҳад, ки тамоми парки воситаҳои нақлиётро таъмин менамояд. Ҳар як воситаи нақлиети аз кор баромада дар муддати кӯтоҳ ба кор баргардонида мешавад, ки ин ба кам кардани хароҷоти оддӣ ва хароҷоти марбут ба он имкон медиҳад.
БАРНОМАИ КАСКО:
Дар доираи ин барномаи суғурта пардохти пули дар сурати осеб дидани воситаи нақлиёти суғурташуда ба андозаи хароҷоти барқароркунии он сурат мегирад. Арзиши корҳои таъмиру барқарорсозӣ дар бар мегирад:- Арзиши кисмхои эхтиётие, ки барои таъмири автомобиль истифода мешавад;
- Арзиши маводи истеъмолӣ;
- Арзиши иҷрои корҳои таъмирӣ.
БАРНОМАИ ДСАГО:
Ғояи асосӣ ин аст, ки агар воситаи нақлиети суғурташудаи муштарӣ ба шахсони сеюм (бо айби муштарӣ) зарар расонад, пас ташкилоти суғуртавӣ зарари ронандаи суғурташударо ба шахси сеюми зарардида ҷуброн мекунад.
ҲОДИСАҲОИ СУҒУРТАВӢ:
БАРНОМАИ СУҒУРТАИ АЗ ҲОДИСАҲОИ НОХУШ БАРОИ РОНАНДАГОН ВА МУСОФИРОН:
Агар ронанда е мусофир дар натиҷаи садамаи нақлиётӣ гурӯҳи маъюбиро ба даст орад, вафот кунад е намудҳои гуногуни осеби ҷисмониро ба даст орад, пас ташкилоти Суғуртавӣ ба ҷабрдида пардохти суғуртаро пардохт мекунад. Суғурта ғайришахсӣ сурат мегирад, яъне ҷойҳо дар воситаи нақлиет суғурта карда мешаванд.
ҲОДИСАҲОИ СУҒУРТАВӢ:
Манфиятҳо:
- Муҳофизати молиявӣ: Суғуртаи мошин ҳангоми садама, дуздӣ ё дигар ҳолатҳои ғайричашмдошт ҳифзи молиявиро таъмин мекунад. Ин ба ронандагон имкон медиҳад, ки худро бештар боварибахш ҳис кунанд ва дар сурати мушкилӣ аз хароҷоти калон натарсанд.
- Кам кардани хавфҳо: Суғуртаи мошин барои кам кардани хавфҳо барои ронандагон ва оилаҳои онҳо кӯмак мекунад, зеро онҳо метавонанд дар сурати садама е рабудан ба кӯмаки молиявӣ умед банданд. Ин махсусан барои ронандагони ҷавон ва бетаҷриба муҳим аст, ки ҳангоми садама дар пардохти маблағҳои калон душворӣ мекашанд.
- Оромии роҳ: Доштани суғуртаи мошин метавонад ба ронандагон кӯмак кунад, ки дар роҳ худро оромтар ҳис кунанд, зеро медонанд, ки онҳо аз зарари эҳтимолии молиявӣ эмин ҳастанд. Ин инчунин метавонад ба беҳтар шудани бехатарии умумии роҳ мусоидат кунад, зеро ронандагон нисбат ба амалҳои худ масъулиятшиностар ва бодиққат бошанд.